جولای 8, 2026
فیلم «دنبالهرو» (The Conformist) برناردو برتولوچی، تنها روایتی از ایتالیای فاشیستی نیست؛ بلکه کاوشی عمیق در سازوکار روانی و بصری فاشیسم است. این مقاله با بررسی فیلمبرداری، طراحی لباس، طراحی صحنه و پالت رنگی فیلم نشان میدهد که چگونه برتولوچی و ویتوریو استورارو از زبان تصویر برای بازنمایی نظم، اقتدار، سرکوب و جذابیت ظاهری ایدئولوژی فاشیستی بهره میگیرند. همچنین، رابطهی میان زیباییشناسی و قدرت در این اثر و تأثیر آن بر شخصیت مارچلو کلریچی و مفهوم «دنبالهروی» مورد تحلیل قرار میگیرد تا روشن شود چگونه فرم سینمایی به ابزاری برای نقد یکی از تاریکترین ایدئولوژیهای قرن بیستم تبدیل میشود.