در طرح فیلم داگویل، از تصویر معدن قدیمی در این فیلم استفاده کرده ایم. این معدن مانند دیگر بخش های دکور صحنه به صورت مینیمال طراحی شده و برای نشان دادن آن به چهارچوب های آن بسنده شده است. همچنین عبارت «Dictum ac factum» به معنای «آنچه گفته شد انجام شد» که به‌طور واضح در بالای ورودی معدن قدیمی در فیلم داگویل لارس فون تریر حک شده در این طرح نیز مشاهده می شود. این عبارت لاتین منعکس‌کننده ی یکی از موضوعات اصلی فیلم است: تضاد بین وعده و وعید های کلامی و عملکرد های انسان ها در واقعیت. در زمینه ی داگویل، شهری که در ابتدا وعده ی پناهندگی و حفاظت را می‌دهد، این عبارت بر تضاد فاحش بین سخنان مردم شهر و اقدامات بعدی آنها تأکید می‌کند. گریس، کاراکتر اصلی فیلم، پس از ورود به داگویل با توافقی جمعی برای پناه دادن به او مواجه می‌شود، اما با پیشرفت داستان، اقدامات مردم شهر وعده‌های اولیه‌شان را زیر سوال می برد و ریاکاری عمیق و فساد اخلاقی آن ها را آشکار می‌کند. بنابراین این عبارت به عنوان یادآوری آزاردهنده از نزول شهر از حسن نیت کلامی به رفتارهای استثمارگرانه و خشونت آمیز عمل می کند.

درباره فیلم داگویل

داگویل (Dogville) یک فیلم درام آوانگارد محصول سال 2003 به نویسندگی و کارگردانی لارس فون تریه (Lars von Trier)، یکی از چهره‌های برجسته ی جنبش Dogme 95 است که به خاطر آثار خلاقانه و تحریک‌آمیزش شناخته می‌شود. این فیلم که در ایالات متحده و در دوران رکود بزرگ (Great Depression) اتفاق می‌افتد، صحنه‌ای مینیمالیستی از شهر کوچک داگویل را به نمایش می گذارد که تنها با خطوط و علامت‌های گچی مشخص شده. این انتخاب متمایز مخاطب را وادار می کند تا روی روایت و اجراها تمرکز کند. فیلم از طریق نه فصل و یک پیش درآمد، داستان گریس (نیکول کیدمن) زنی مرموز را روایت می کند که در حال فرار از گانگسترها به شهر به ظاهر باصفای داگویل پناه می‌برد.

ساکنان داگویل موافقت می کنند که حضور گریس را در ازای انجام کارهای مختلف برای آنها بپذیرند. با پیشروی داستان، فیلم به موضوعات اخلاقی، ریاکاری اجتماعی، و زیر بطن تاریک طبیعت انسان می پردازد. قدردانی اولیه ی گریس از مردم شهر به تدریج به یک مصیبت وحشتناک تبدیل می شود و تمایلات استثمارگرانه و بی رحمانه ی مردم شهر را آشکار می کند. تکنیک روایی فون تریه، همراه با فضای مینیمال، به برجسته کردن اجرای بازیگران کمک می کند و مخاطب را به درگیری عمیق با بعد روانی شخصیت ها می کشاند. نمایش تند و تیز فیلم داستان‌سرایی متعارف سینمایی را به چالش می‌کشد و تماشاگران را به تأمل در ماهیت خود سینما دعوت می‌کند.

داگویل یک شاهکار است که بحث های گسترده ای را در بین منتقدان و مخاطبان به راه انداخته است. رویکرد تجربی آن به داستان‌گویی، که با استفاده از صحنه‌ای خالی برای نمایش شهر، همراه با روایتی قدرتمند و اجراهای جذاب، به‌ویژه توسط کیدمن، آن را به یک تجربه ی سینمایی منحصربه‌فرد تبدیل می‌کند. این فیلم بینندگان را با حقایق ناخوشایندی درباره طبیعت انسان، ساز و کار قدرت، و ساختارهای اجتماعی مواجه می‌کند و آن را به اثری مهم در سینمای معاصر تبدیل می‌کند. انتخاب های جسورانه ی کارگردانی فون تریه، از جمله ساختار روایی و سبک بصری، بر نقد او از فرهنگ آمریکایی و ارزش های اجتماعی تأکید می کند، و تضمین می کند که داگویل به عنوان یک اثر هنری تفکربرانگیز ماندگار خواهد بود که مخاطب خود را به چالش می کشد تا برداشت هایش از اخلاق و عدالت را زیر سوال ببرد.