صحنه «دست خدا»

در مسابقه یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ میان تیم‌های آرژانتین و انگلستان رخ داد و به یکی از مشهورترین لحظات تاریخ فوتبال تبدیل شد. در دقیقه ۵۱ بازی، توپ پس از یک رفت‌وبرگشت در محوطه جریمه به هوا بلند شد و دیگو مارادونا برای رسیدن به آن با دروازه‌بان انگلیس، پیتر شیلتون، همزمان به هوا پرید. مارادونا با دست چپ خود، که از دید داور پنهان ماند، توپ را لمس کرد و آن را وارد دروازه کرد. داور گل را صحیح اعلام کرد و بازیکنان انگلیس با اعتراض‌های شدید خود نتوانستند تصمیم او را تغییر دهند.

آنچه این صحنه را ماندگار کرد، تنها خطای مارادونا نبود، بلکه واکنش بعدی او نیز بود. مارادونا پس از مسابقه با لحنی طنزآمیز گفت که گل با «کمی سر مارادونا و کمی دست خدا» به ثمر رسیده است. همین جمله باعث شد این لحظه برای همیشه با عنوان «دست خدا» شناخته شود. در آن دوران که فناوری بازبینی ویدئویی وجود نداشت، داوران تنها بر مشاهدات خود و کمک‌داوران تکیه می‌کردند و به همین دلیل این خطا از چشم آن‌ها دور ماند.

اهمیت این صحنه زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم تنها چند دقیقه بعد، مارادونا گلی دیگر به ثمر رساند که بسیاری آن را یکی از زیباترین گل‌های تاریخ فوتبال می‌دانند؛ گلی که پس از عبور از چندین بازیکن انگلیس به ثمر رسید و بعدها «گل قرن» نام گرفت. ترکیب این دو گل متضاد—یکی مبتنی بر فریب و دیگری نمایش خالص مهارت—سبب شد مسابقه آرژانتین و انگلیس به یکی از فراموش‌نشدنی‌ترین دیدارهای تاریخ جام جهانی تبدیل شود و نام مارادونا را بیش از پیش در افسانه‌های فوتبال جاودانه سازد.