گاسپار نوئه از اولین آثارش تا به امروز توجه ویژه یی به تیپوگرافی و لوگوی فیلم هایش نشان داده. بنابراین او در مورد فیلم کلایمکس هم به نوشتن عنوان فیلم به صورت ساده و معمولی بسنده نکرده و لوگوتایپی خاص برای آن طراحی کرده. این لوگوتایپ با اکران کلایمکس در کشور های مختلف با خط های مختلفی اما شبیه به نسخه ی اصلی لاتین آن نوشته شد. اما از آن جا که کلایمکس به خاطر محتوایش در هیچ کشوری که از خط فارسی-عربی استفاده کند اکران نشد، طبیعتن نسخه ی فارسی-عربی این لوگوتایپ هیچ وقت به طور رسمی طراحی نشد. اما از آنجایی که ما علاقه داشتیم لوگویی از این فیلم با خط فارسی-عربی و مخصوص کشور خودمان داشته باشیم، لوگوتایب لاتین فیلم کلایمکس را به فارسی تبدیل کردیم. تا نهایت ممکن سعی کرده ایم لوگوتایپ فارسی به نسخه ی اصلی و رسمی شباهت داشته باشد.

لوگوی فارسی فیلم کلایمکس Gaspar Noe

کلایمکس (Climax)، که قابل ترجمه به «نقطه ی اوج» می باشد، فیلمی در ژانر وحشت روانشناختی ست به کارگردانی گاسپار نوئه (Gaspar Noe)، کارگردان بزرگ فرانسوی، در سال 2018. در این فیلم بازیگران بسیاری هنرنمایی می کنند که حرفه ی اصلی آن ها رقصندگی ست و هیچ کدام به جز سوفیا بوتلا (Sofia Boutella) در زمینه ی بازیگری سرشناس نیستند. گاسپار نوئه خود نویسندگی داستان کلایمکس را بر عهده داشته. البته کلایمکس دارای یک فیلمنامه ی متعارف نیست، بلکه گاسپار نوئه این فیلم را بر اساس یک خلاصه داستان چند صفحه یی و با مشارکت بازیگران فیلم ساخته.

خلاصه داستان کلایمکس

کلایمکس Gaspar Noe در اواسط دهه ی 90 میلادی اتفاق می افتد. عده یی رقصنده ی رقص های مدرن (از جمله وگ، واکین، کرامپ، و الکترو) برای انجام آخرین تمرینشان در ساختمان متروکه ی یک مدرسه در حاشیه ی پاریس جمع شده اند. آن ها بعد از اتمام تمرینشان یک پارتی دورهمی می گیرند و از شراب سانگریایی که یکی از اعضای گروه درست کرده می نوشند. اما خیلی زود حال آن ها منقلب می شود و پی می برند سانگریایی که از آن نوشیده اند آغشته به LSD بوده. اما این که چه کسی و به چه دلیل LSD داخل سانگریا ریخته برای آن ها مشخص نیست. اتفاق های عجیب و ترسناکی که برای برخی از اعضا گروه می افتد باعث می شود آن ها همه چیز را فراموش کرده و فقط به دنبال راه نجاتی از وضعیت روانی شان بگردند.

نقد فیلم کلایمکس Gaspar Noe

فیلم کلایمکس علاوه بر به تصویر کشیدن یک تجربه ی بد مصرف موارد روانگردان (بد تریپ / Bad Trip)، اشارات زیادی به تولد، زندگی، و مرگ انسان دارد. گاسپار نوئه با میان نوشته هایی که مشابه اش را در بسیاری از فیلم های گذشته ی او دیده ایم سوال هایی فلسفی درباره ی ماهیت تولد و مرگ برای مخاطب ایجاد می کند. به تعبیری می توان گروه رقص درون فیلم را نمونه یی از کل انسان ها به حساب آورد؛ در حالی که عده ی انگشت شماری غرق در لذت هستند، باقی در عذاب واقعی به سر می برند.

به نسب آثار قبلی گاسپار نوئه، کلایمکس را می توان فیلمی همه پسند به حساب آورد. این فیلم در زمان اکرانش در برنامه ی دو هفته ی کارگردان ها در فستیوال کن توانست اکثر منتقدین را راضی نگه و بنابراین جایزه ی سینمای هنری (مهم ترین جایزه ی دو هفته ی کارگردان ها) را از آن خود کند. جدای از همه ی ویژگی های تکنیکی خاص سینمای گاسپار نوئه که موجب می شود کلایمکس فیلمی تماشایی و هنرمندانه به حساب آید، موسیقی و رقص زیبای موجود در این فیلم نیز باعث شده تا تبدیل به یکی از فیلم های مورد علاقه ی بسیاری از مخاطبان سینما شوند.