برای طرحی که مشاهده می کنید از تصویر جلد سی دی موسیقی متن فیلم Lost Highway استفاده شده. موسیقی مرموز Lost Highway به اندازه ای جذاب بود که مدتی پس از اکران فیلم در قالب یک سی دی عرضه شد. در تصویر روی جلد این سی دی آسفالت جاده یی را می بینیم که با چراغ های یک ماشین در حال حرکت روشن شده و خطوط بریده ی وسط جاده آشکار شده اند. این تصویر در واقع برگرفته از تیتراژ ابتدای فیلم است که به نظر می رسد دوربین به سپر خودرویی در حال حرکت بسته شده و بخش هایی از جاده و خطوط میان آن که نور چراغ های خودرو روشنشان کرده را نشان می دهد.

در بالای طرح عنوان فیلم Lost Highway با فونت مخصوصی که در این فیلم استفاده شده، و نام کارگردان درج شده اند.

درباره فیلم بزرگراه گمشده

بزرگراه گمشده (Lost Highway) فیلمی در سبک سورئال به کارگردانی دیوید لینچ (David Lynch)، کارگردان آمریکایی، در سال 1997 است. دیوید لینچ علاوه بر کارگردانی، نویسندگی فیلمنامه ی Lost Highway را نیز بر عهده داشته و در نقشی جزئی در این فیلم نقش آفرینی کرده.

بزرگراه گمشده یک فیلم سورئالیستی، و فاقد پیرنگ کلاسیک است. بنابراین، نوشتن یک خلاصه ی چند خطی قابل فهم از این فیلم کار دشواری ست. Lost Highway با یک زوج آمریکایی به نام فرد (Fred)، و رنی (Renee) شروع می شود که کاست های VHS مشکوکی دریافت می کنند که خانه ی آنها و حتا خودشان در حال خواب را نشان می دهند. در ادامه ی فیلم به یک باره جای شخصی که می بایست فرِد باشد با مرد دیگری عوض می شود. این تغییر یک بار دیگر هم در انتهای فیلم اتفاق می افتد.

دیوید لینچ فیلمش را به یک «گریز گسسته» (psychogenic fugue) تلقی می کند. این اصطلاح در روانشناسی به معنای نوعی اختلال موقتی ست که در آن فرد در مورد هویت و خاطراتش دچار تناقض می شود. به عبارت دیگر خودش را فرد دیگری می داند. علاوه بر این، برگشتن فرِد به هویت اصلی و رفتن به خانه ی خودش در پایان فیلم می تواند به معنای تکرار مکرر و بی انتهای فیلمی باشد که دیده ایم _چیزی شبیه به یادگاری (Memento) کریستوفر نولان. دانستن این دو مورد به فهمیدن بهتر Lost Highway کمک می کند.

فیلم Lost Highway در هنگام اکران با استقبال گرمی از طرف مخاطبان و منتقدین رو به رو نشد. بسیاری از منتقدین فیلم دیوید لینچ را سردرگم کننده، کسالت بار، و بی معنا توصیف می کنند. اما در برابر عده ای کارگردانی Lost Highway و ارجاعش به سبک های نئو-نوار و اکسپرسیونیسم، موسیقی، و روایت داستانی که صرف گیج کننده بودنش باعث دلهره آمیز بودنش می شود را ستایش می کنند.