فیلم Seul contre tous

I Stand Alone (با عنوان فرانسوی Seul contre tous، به معنای «تنها در برابر همه») نخستین فیلم بلند Gaspar Noé است که در سال ۱۹۹۸ ساخته شد. این فیلم ادامه‌ای بر فیلم کوتاه Carne (۱۹۹۱) محسوب می‌شود و داستان قصابی منزوی و خشمگین را دنبال می‌کند که پس از آزادی از زندان تلاش می‌کند زندگی خود را از نو بسازد، اما به تدریج در چرخه‌ای از نفرت، ناامیدی و خشونت فرو می‌رود. فیلم با بازی درخشان Philippe Nahon در نقش قصاب، تصویری تلخ از انسانی ارائه می‌دهد که خود را در برابر جامعه و جهان تنها می‌بیند.

بخش عمده فیلم از طریق مونولوگ درونی شخصیت اصلی روایت می‌شود؛ صدایی که بی‌وقفه افکار تاریک، تلخ و گاه شوکه‌کننده او را بیان می‌کند. نوئه با استفاده از نماهای ثابت، تدوین تهاجمی، میان‌نویس‌های ناگهانی و ضربه‌های صوتی شدید، فضایی خفقان‌آور خلق می‌کند که ذهن آشفته و فروپاشیده شخصیت را بازتاب می‌دهد. این سبک فرمی که بعدها به امضای سینمای نوئه تبدیل شد، تماشاگر را وادار می‌کند تا مستقیماً با زشتی‌ها، خشم‌ها و تناقض‌های درونی شخصیت مواجه شود.

«تنها در برابر همه» یکی از آثار شاخص جریان موسوم به «سینمای افراطی نوین فرانسه» به شمار می‌رود و از همان زمان اکران واکنش‌های بسیار متضادی برانگیخت. برخی منتقدان آن را اثری جسورانه و بی‌رحمانه در بررسی انزوا، فقر، سرخوردگی و فروپاشی روانی دانستند و برخی دیگر آن را بیش از حد تحریک‌آمیز و آزاردهنده تلقی کردند. با این حال، فیلم امروزه به عنوان یکی از مهم‌ترین آثار آغازین کارنامه گاسپار نوئه شناخته می‌شود؛ اثری که بسیاری از مضامین فیلم‌های بعدی او مانند Irreversible، Enter the Void و Climax را پیش‌بینی می‌کند.