درباره طرح فیلم عشق

در این طرح از یکی از جمله های معروف فیلم Love گاسپار نوئه استفاده شده است. جمله‌ی «I want to make movies out of blood, sperm, and tears» («می‌خواهم فیلم‌هایی از خون، اسپرم و اشک بسازم.») که مورفی در ابتدای فیلم Love بیان می‌کند، در واقع بیانیه‌ی هنری او و تا حد زیادی بازتابی از جهان‌بینی گاسپار نوئه است. منظور او از «خون، اسپرم و اشک» صرفاً اشاره به خشونت، سکس و اندوه نیست، بلکه این سه عنصر را به‌عنوان بنیادی‌ترین جلوه‌های تجربه‌ی انسانی در نظر می‌گیرد: خون نماد زندگی، خشونت و مرگ؛ اسپرم نماد میل، عشق، آفرینش و تداوم حیات؛ و اشک نماد رنج، فقدان و احساسات عمیق است. مورفی باور دارد که سینما باید مستقیماً با واقعی‌ترین و غریزی‌ترین ابعاد وجود انسان مواجه شود و احساسات را بدون سانسور و تصنع به تصویر بکشد. از این منظر، فیلم Love نیز تلاشی برای تحقق همین ایده است؛ اثری که می‌کوشد عشق را نه به‌صورت یک روایت رمانتیک، بلکه به‌عنوان تجربه‌ای جسمانی، عاطفی و دردناک به نمایش بگذارد؛ تجربه‌ای که در آن میل، لذت، حسادت، پشیمانی و فقدان به شکلی جدایی‌ناپذیر در هم تنیده‌اند.

درباره فیلم عشق

فیلم غشق (Love) ساخته Gaspar Noé، درامی اروتیک و روان‌شناختی محصول سال ۲۰۱۵ است که نخستین بار در بخش نمایش‌های نیمه‌شب 2015 Cannes Film Festival به نمایش درآمد. داستان فیلم درباره «مورفی»، دانشجوی آمریکایی ساکن پاریس، است که پس از فروپاشی رابطه عاشقانه‌اش با «الکترا»، در میان خاطرات گذشته غرق می‌شود. روایت غیرخطی فیلم، عشق، میل، حسادت و پشیمانی را از خلال یادآوری‌های ذهنی شخصیت اصلی به تصویر می‌کشد و مخاطب را با ابعاد پیچیده یک رابطه عاطفی روبه‌زوال روبه‌رو می‌سازد.

از نظر فرمی، Love یکی از شخصی‌ترین آثار گاسپار نوئه به شمار می‌رود. فیلم با استفاده از فیلم‌برداری سه‌بعدی (3D)، نماهای بلند، نورپردازی چشم‌نواز و موسیقی احساسی، تجربه‌ای کاملاً حسی و غوطه‌ورکننده خلق می‌کند. این اثر به دلیل نمایش صریح و واقعی روابط جنسی، هنگام اکران بحث‌های فراوانی برانگیخت، اما هدف نوئه صرفاً شوکه کردن مخاطب نیست؛ او از بدن، جنسیت و صمیمیت به‌عنوان ابزاری برای واکاوی عشق، وابستگی، حس مالکیت و فروپاشی عاطفی استفاده می‌کند.

اگرچه Love به‌خاطر صحنه‌های جنسی صریحش بیش از هر چیز شناخته می‌شود، اما در هسته خود فیلمی درباره خاطره، فقدان و حسرت است. نوئه با تمرکز بر احساسات متناقض شخصیت‌ها نشان می‌دهد که چگونه عشق می‌تواند هم سرچشمه لذت و هم منشأ رنج باشد. واکنش منتقدان به فیلم دوگانه بود؛ برخی آن را اثری صادقانه، جسورانه و از نظر بصری خیره‌کننده دانستند، در حالی که برخی دیگر معتقد بودند تأکید بیش از حد بر صحنه‌های جنسی، به انسجام دراماتیک و روایت فیلم آسیب زده است. با این حال، Love همچنان یکی از بحث‌برانگیزترین و شخصی‌ترین آثار کارنامه گاسپار نوئه محسوب می‌شود.